یک وجب خاکِ اینترنت...

بازنده ی پیروز...

cybermohammad — Thu, 08 May 2008 16:51:18 GMT

اما نه...

هنوز نباختمش...

اصلا زندگی که قمار نیست٬هست؟

این شعربود فقط...

اما خداجون،دیگه نمیکنم...دیگه نمی اندازمش،دیگه هم نمی بازمش...قول میدم خداجون...تو کمکم کن...

......................................................................................................

پ.ن:اینم خودش یه پیروزیه که دیگه نبازم...نیست؟

گنجیشک نالون...

cybermohammad — Sun, 04 May 2008 16:10:18 GMT

میچکه نم نم ِ بارون،رو تن ِ خیس ِ خیابون،سبد ِ بی آشیونه،طفلی گنجیشک ِ رو ایون،میخونه جیک جیک و نالون، شعر ِ گندم زار ویرون،نمیتونه پر بگیره ، میون گلای گلدون...

اونروزا،اونور ِ کوها،طفلکی دنیایی داشتش،پشت گندم زار ِ وحشی،چشمه ی پر آبی داشتش،حالا داغ ِ چشمه ی پیر ،خونه کرده تو رگاش،بوی گندم زارو داره،لحظه لحظه نفساش...

یادشه جفت ِ قشنگش ،سرمیذاشت روی پراش،توی خلوت ِ گل سرخ،بوسه میزد به لباش...

حالا تنها توی این غربت ِ سرده،کنج ِ سینش انگاری یه کوهه درده...

منم اون گنجیشک ِ نالون،از گذشته ها گریزون،پرکشیدم سوی دیارم،به هوای بوی بارون...

حالا تنها توی این غربت ِ سردم ای رفیق،پر درد ِ توی این سینه ی خستم ای رفیق...

...............................................................................................

پ ن ۱ـ وای که میمیرم واسه ی این شعر...

پ ن ۲ـ خدایا چرا غم رو آفریدی...

پ ن ۳ـ غم ِ توی چشمای این گنجیشکه رو نگا...

پ ن ۴ـ یادته این عکسو تو بهم دادیش...

گم شده ام، چه کنم؟!!!

cybermohammad — Mon, 07 Apr 2008 20:17:18 GMT

امروزها گم شده ام. در جستجوی ِ یافتن هستم، اما نمیابم،هر چه بیشتر میگردم کمتر میابم...

شکفتن غنچه ها ،جیرجیر ِ جیرجیرکها،جیک جیک پرنده ها،قطره های پرطراوت آب روی برگ ِ گلهای محمدی و رز...لکه دار شدن ِ آسمان ،غریدن ِ آسمان ، باریدن ِ آسمان...

خدای من پس سهم من از این بهارچست؟

دریغ از یک غرش ،یک فریاد ،یک باریدن ،یک فریاد، یک تهی شدن...

دیروزها وصل بودم به واژه ی زندگی، دنیا ، فردا...

امروزها وصلم به جمله ی دنیا نمی ارزد…فردا چیست؟

دیروزها خودم بودم….خود دیروزم

ولی امروزها خودم نیستم….خود امروزم

دیروزها دوستت دارم را نمیشناختم.اما امروزها... آیا میشناسم؟؟؟

دیروزها در نگاهی غرق نمی شدم، این روزها خوبتر می بینم...غرق میشوم...دل میبندم...

دیروزها گم بودم در شیطنتها ، در لابلای درختان و بوته گلهای باغچه مان...

امروزها گم شده ای در خویشتنم...نفهمی عاجز ازدرک خویشتنم...

خدایا مرادریاب...

مرادریاب...

ترس و نیاز...

cybermohammad — Sun, 30 Mar 2008 23:18:18 GMT

نترس...

بگیر !

نهایتا چی میشه مگه ؟

جیغ می کشه ؟

نه بابا دیوونس مگه٬ آبرو خودش هم میره...

فحشت میده؟

نه ٬دلش نمیاد فحشت بده...

ازت متنفر میشه؟

متنفرهم شد که شد٬چیکار این دل صاحب مرده کنم آخه٬ولی نه٬متنفر نمیشه٬دوستت داره٬تازه اونم آدمه ٬ مگه دل نداره...

الان که داری میسوزی...

تو حسرت یه بوسه ای...

انقدرشدید...

دوباره وقتی ازش جداشدی٬آه از دلت برمیخیزه ها...

فقط ۵ ثانیه طول میکشه٬بعدش هرچی شد٬شد...

توی هیچ مذهبی حرام نیست...

گفته اند :

آنجا که خواهش و عطش هست

دین و ایمان و آبرو

میهمان ناخوانده اند...

...........................................................................................................

بچه ها اینا فقط طرز فکر من و احساس من بود درمورد این موضوع٬نمیگم همه همین طرز فکررو داشته باشن...هرکسی هرجورراحته٬همونجوری راحت باشه!!!

نوروز...

cybermohammad — Wed, 19 Mar 2008 21:26:18 GMT

چرا همه همیشه فکر میکنن که آینده همه چیز خوب میشه؟همه کارا رو به راه میشه؟چرا همه فکر میکنن آینده روشنه؟شاید دلیلش این باشه که آدم موجودیه نادان،نمیدونه چه اتفاقاتی درآینده میفته،واسه همین هم چون به دهن خودش شیرین میاد دوست داره که آینده رو زیبا و روشن فرض کنه...

منم آدمم خب،دوست دارم با دید مثبت به آینده فکر کنم گرچه شاید اصلا هم اونطوری که من فکر میکنم نباشه...منم الان دارم فکر میکنم که چقدر امسال اتفاقات خوبی توی زندگیم خواهند افتاد(کاش همینطور باشه)...کاش خداوند برترین و والاترین نعمتش یعنی سلامتی رو از ما سالم ها نگیره و همین نعمت رو به مریض ها عطا کنه،کاش اینقدر توی تلویزیون نمیگفت فلان تا زن و بچه توی فلسطین کشته شدن،کاش همیشه شادی وجود داشت...

برداشت من از این عکس امید به آیندست که به آدم القا میکنه،من وقتی میبینمش نوید آینده ای روشن توی ذهنم بوجود میاد...

یه جمله ای شنیدم که خیلی برام جالب بود،ایشالا که خواسته ی دلتون با حکمت الهی یکی بشه،و همیشه شاد و سلامت باشین...

سال نو رو هم پیشاپیش و پساپیش و ایناااااابه همتون تبریک میگم،همینطور ولادت نبی اکرم رو...

(وای که عاشق اینجور عکساام...)

خدایا،آخر تا به کی...

cybermohammad — Fri, 07 Mar 2008 12:35:18 GMT

خدایا...

آخر تا به کی...

میگویی امتحان الهی است

درست...

ولی آخر تا به کی؟

خدایا آخر چرا مرا می آزمایی؟من که فرصتی برای آماده شدن نداشتم...

خدایا پس کو آن منجی ات؟؟؟؟؟؟؟؟؟

خدایا آخر تا به کی؟...

هیچ چیزی مثل اشک بچه ها٬اشکمو در نمیاره...مخصوصا که...

(تصاویر رو ببینید تا بفهمید دردمو...)

تصویر اول ٬تصویر دوم

افکار سردرگم کننده...

cybermohammad — Tue, 04 Mar 2008 20:56:18 GMT

بعضی وقتا بعضی چیزا الکی الکی فکر آدمو مشغول میکنه،این افکار ممکنه خیلی ساده تر و پیش پا افتاده تر از این باشه که حتی آدم بعد که بهشون فکر میکنه خندش میگیره،یه نیشخند مضحک به خودش میزنه و رد میشه...

الانم من درمورد یکی از همون افکار دوست داشتم بنویسم،واسه خودم مینویسم،وقتی احساس میکنم کسی نیست که درمورد موضوعی که دلم میخواد باهاش دراون مورد حرف بزنم،مینویسم،امروز معلم دین و زندگیمون میگفت:«وقتی یه مشکلی براتون پیش میاد نباید بری هی به اینو اون بگی،به دوستت که بگی فقط دلش به حالت میسوزه،میگه آخییییییی،بنده خدارو نگاه کن،ازدست رفت اینم،به دشمنت هم که بگی طرف ازش استفاده میکنه تا بشکوندت،بهت انگ دیوانگی میزنه ،تا خدا هست آدم نباید حرفشو به کس دیگه ای بزنه»راستش اصلا این چندروزه هی برام یه اتفاقاتی میفته که به نظرم مرتبط میان،رمان« ماه و شش پنی» نوشته ی «سامرست موام» رو خوندم،معلم زبانمون میگفت تنها کتابی که باعث شد من شدید تحت تاثیرقرار بگیرم این کتاب بوده میگفت باعث شد تا چندروز خودمو گم کنم،منم کنجکاو شدمو خوندمش،خیلی جالبه،من که زیاد فیلسوف و مفسر نیستم ولی به نظرم اومد که ته ش،ته این کتاب و این داستان یعنی اینکه«دنیا یعنی کشک»

وقتی بخونین متوجه میشین،درموردمرد نقاشی بود که ازدنیا بریدو بالاترین ارزش هارو زیرپاگذاشت،وقتی هم بهش گفتن چرا زن و زندگیت رو ول کردی گفت میخوام نقاشی کنم،گفتن پس اونا چی،زنت و بچه هات،گفت به من ربطی ندارن هرکاری میخوان بکنن،رفت،رفت به یه جزیره ی دوررفتاده،عشق زندگی رو کرد،همیشه بی اعتنا به دنیا بود،همه عاشقش میشدن و وقتی بهش ابراز عشق میکردن،اهمیتی نمیداد،وقتی ازش میپرسیدن «چرا بافلانی که بهت این همه خوبی کرده،اونی که زندگیتو ازمرگ نجات داده این کارو کردی،چرا زنشو عاشق خودت کردیو بعد هم باعث خودکشی اون شدی،اون که باعث شد نمیری،چرا اینکارو باهاش کردی؟»،جوابش خیلی برام جالب بود،به نظرم این طرز فکرش یعنی یه طرز زندگی،درجواب گفت که:«اون مرد احمق دوست داره به دیگران نیکی کنه،چون لذت میبره از نیکی کردن به دیگران،این دلیل نمیشه که منم بهش نیکی کنم»(اینجاست که اون جمله ی معروف جواب خوبی رو با خوبی میدن نقض میشه!!!)آخرش درکلبه ای فقیرانه،بی اعتنا به دنیای پیرامون،بیماری جذام گرفت،گوشت بدنش گندید ولی اصلا براش مهم نبود،هیچ چیزی براش مهم نبود،حالا جالبیش اینجاست که این مرد شد بزرگترین های نقاشی عصر خودش.

خیلی روی من تاثیرگذاشت این کتاب،فرقی توی طرز زندگیم نداشت ولی به طرز نگاهم از زندگی تاثیرگذاشت همونجوری که روی معلممون تاثیرگذاشته بود،تا کسی نخوندش نمیفهمه منظورم چیه...دیشب کتابو تموم کردم،همون دیشب هم یه خوابی دیدم که یه جورایی بود،راستش نمیدونم،هممون خیلی زیاد خواب میبینیم ولی اکثرش چرته،ولی خواب دیشبم فرق داشت،خواب دیدم توی یه محفظه ام،توی تابوت بودم،الان که فکر میکنم چقدر خوابم به واقعیت نزدیک بود مو به تنم سیخ میشه،باور کنین،جالبیش اینجاست که توی خوابم فکر میکردم،دقیقا مثل این بود که توی اون موقعیت قرارگرفتم و دارم به زمان حال خودم فکر میکنم،داشتم اینطرفو اونطوفمو نگاه میکردم،داشتم فکر میکردم خدایا،یعنی واقعا مردم؟یعنی اینجا همون جاییه که میگن منزل آخره انسانهاست،خدایا برم گردون،میترسم،آخه احساس میکنم خیلی گناهکارم،خدایا یعنی مردم؟»همون موقع از خواب پریدم،واااااای که صبحش چه حالی داشتم.اصلا امروز یه جورایی بود،اون کتاب باعث شده بود دنیا به نظرم پوچ جلوه کنه،این خواب تاثیرگذار هم باعث شد که به فکر بیفتم که گناهکارم،واقعا احساس پوچی میکردم...عاشق این شعر متین دوحنجره ام که میگه:

«اون روزی رو یادم میاد،که من بوی گند میدادم،رو تخت مرده شورخونه،منو ماساژم میدادن،نمیدونستم چی شده،دنیام دیگه تموم شده،نمیتونم جمب بخورم،عمرم دیگه تموم شده،فرقی نداره واسشون،مردن و زنده بودنم،هی میزنن تو سرشون،که بگن عاشق منن،اما دیگه راحت شدم،از هرچی درده رد شدم،ازاونایی که الکی،میگفتن دوست دارم،رهااااا شدم،اینجا پرازصداقته،زندگی خیلی راحته،هیشکی نمیتونه بگه، که عاشقی یه عادته...»(آخرشه به خدا،واقعا سبک جالبی داره این متین دوحنجره،سه تاآلبوم داره که هرسه تاشو،یکی یکی آهنگاشو حفظم،حفظ کردنش باعث افتخار نیست،ولی واقعا جالبه،شعرای چرتوپرت هم نمیخونه،صداش هم که آخرشه،از اسمش معلومه یه صدا داره کلفت کلفت،یه صدا هم داره نازک نازک واقعا هنرمند به این مرد میگن،حتما گوش کنید کاراشو)

وااااااااای،چقدر مادرمو دوست دارم،عاشقشم،بهش گفتم:« امروز یه جوری بود،خیلی بد بود»،گفت:« خب چجوری یعنی، بگو ببینم چت بوده شاید بشه یه کاری کرد برات»،گفتم دیشب همچین خوابی دیدم،جوابش مثل آبی بود که بریزن رو آتیش،بهم گفت :«ای بابا،ازقدیم گفتن خواب مرگ دیدن یعنی اینکه عمرطولانی ای داری»،یه نیشخند مضحکی زدمو و اینجا همون جایی بودکه اول نوشته گفتم،یه فکری اومد تو ذهنم ،اذیتم کرد،الانم وقتی بهش فکر میکم خندم میگیره،دیگه ازمرگ ترسی ندارم،احساس پوچی هم نمیکنم،اون افکار یه مدت زمان کمی فقط اومدن توی فکرم ورفتن،دنیا هیچ تفاوتی برام نکرده،همه چیز همون شکلی هستن که بودن برام،برعکس امروز که مثلا آدم بودم و...،خلاصه که الان همون خری هستم که بودم،نمیدونم خوبه یا بده،نمیدونم،هممون دیوانه ایم به خدا...

اینجا دوباره یاده یکی دیگه از کارای همین متین دوحنجره میفتم که میخواد بگه آدم بشو نیستیم،میگه که:«خداوندا،منو ببر به آسمون،خسته شدم از این زمون،آخه دیگه نا ندارم ،که بگم چشمامو بخون،منو ببر به زیر خاک،اونجا که مورچه ها به راک،میخونن از یه عشق پاک،با این که رو سیاه شدیم،فکرکردیم آدمی شدیم،نمیدونیم که تو گلیم،فردا رو دربه در شدیم...»وادامه اش...

(عاشق این تغییر صدا ها و ناله هاشم،وبیشتر عاشق شعراش،به قول آبجی خانومم هم شاید اصلا نباید این شعرارو ش کنم،چون فقط درمورد مرگ درش حرف زده میشه،شایدم اصلا باعث افسردگی بشه،نمیدونم ولی من که تاحالا طوریم نشده،مثل همون رمان های صادق هدایته،اکثرا میگن:«واااااااااای،نه نخونیاااااااا،الان زودته،باعث میشه ناامید شی اززندگی،میری خودکشی میکنی هااااا،خودش صادق هدایت هم خودکشی کرده،میدونستی؟نرو بخون از زندگی زده میشی»هه،خندم میگیره،چون من همه ی کتاباشو خوندم ولی هیچ طوریم نشده،ها ها ها...،واااااای چقده ازموضوع دور میشم من،حالا منظور اینکه اگه اززندگی ناامید نمیشینو اینااااااا،حتما آهنگای متین دوحنجره رو گوش کنین،یه چیز جالبی هم بگم،خداییش عکس این بابا هم خودش یه مبحثیه هاااااا،قیافه اش خیلی به کاراش میاد،برای دیدن عکساش اینجا و اینجا کلیک کنین،ولی آهنگاشو نمیدونم از چه سایتی باید دانلود کرد من که سی دیش رو گرفتم،به هرحال حتما گوش کنیدشون...)

اما خداییش دیروز یه اتفاق خییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییلی خوب هم برام افتاد،دوستم شهرامو دیدم،بعد 6 ماه دوری،قهرنبودیم چون قهر مال بچه هاست ولی دیگه احساس میکردیم نمیتونیم همو درک کنیم،ولی دیشب الکی بهش برخوردم کلی گرم گرفتیم،شمارشو گرفتم،موبایل خریده،خیللللللللی دوسش دارم،بهترین دوستم بوده و هست،الانم،همین الان یه پیام فرستاد،نوشته که:«سرخی چشم کبوتر اشک چشمان من است،هرکجا اشکی بریز از رفیقا من است...»

بله٬ درنهایت دوستانند که برای آدم میمونن و از همه مهمتر خداست که بوده و هست و خواهد بود...

منو آسمون و رویاهام...

cybermohammad — Fri, 22 Feb 2008 12:40:18 GMT

الان ساعت چنده؟آها الان خوبه...دیگه چراغای خونه ی هیشکی روشن نیست که اگه منو بالای پشت بوم ببینن هزارتافکر درموردم نکنن...خوب وقتیه...هواخیلی خوبه،بعد این همه برفو سرما بالاخره یه کمی هوابهاری شده...نقشه هامو،چراغ قوه ی قرمزمو وزیرانداز کوچولو هه روبرمیدارم،دوربین دوچشمیم رو هم میندازم دور گردنم، میرم بالا...

الان رو پشت بوممون هستم...چه هوای صاف و تمیزی،ماه خوشکل من هم که داره میره رو به خاموشی.دیگه قدرتی نداره...قدرتی نداره تا بخواد با اون صورت نقره فامش، زیباییش رو به رخ بکشه و مجالی واسه ی بقیه ی ستاره ها نذاره تا بگن: آره،ما هم هستیم...خداروشکر امشب ماروتنها به حال خودمون گذاشته تا توی مجلس شب نشینیم با ستاره ها عشق بازی کنم،دیگه فخر فروشی نمیکنه...دیگه حجابشو برنمیداره تا گیسوی نقره ایش رو به رخ منو ستاره ها بکشه...ماه خیلی خودخواهه،نیست؟هرکی خودشو بالاتر بدونه خودخواهه...

نقشه هامو باز میکنم ولی اصلا نمیخوام دوست جدیدی پیدا کنم،دوست دارم بعد این همه وقت با همون قدیمیا،باهمونایی که خیلی وقته باهام دوستن ،بشینم پای درددل،دردل چیه؟دلی ندارم که بخوام دردشو برای ستارگان آسمونی ام بگم...

هیچ چیزی مثل زهره ام،مثل ونوس دلم جاش توی آسمون خالی نیست،خیلی کم پیداس،فقط وقتی که چندساعت از نیمه شب گذشته نقاب از رخش برمیداره،ولی حیف،هنوز تا صبح خیلی مونده،اشکال نداره،تا اونوقت انتظارشو میکشم،چه کاری بهتر و خوش تر از انتظار معشوق...ولی نه...چه فایده،فعلا که قهره باهام...خیلی وقته قهره،خیلی نورش کم شده،نمیذاره تموم صورتش رو ببینم تا دوباره بتونه تو دلم راهی پیدا کنه...چیکار کنم...هیچ چی...چیکار میتونم بکنم،زمان همه چیز رو حل میکنه،صبر میکنم تا خودش دوباره روشو برگردونه بهم،تا دوباره آشتی کنه...(سیاره ی زهره مانند ماه دارای اهله هستش،واسه همین بعضی مواقع نورش کم میشه و دوباره عادی میشه٬درضمن زهره به خاطر نور زیادش در قدیم بین یونانیان به نام ونوس یعنی الهه ی زیبایی معروف بوده٬نام ایرانی زهره ٬ناهید هستش)

گربه هه رو نیگا کن،نه... توی آسمون نیست،اینجاست،دوستمه...دوستم شده،از اون روزی که با لگد زدم زیر پهلوش،از همون روز احساس گناه کردم،سعی کردم باهاش دوست شم...دل شکستن هنر نیست،تا توانی دلی به دست آور...نمیدونم،این اصلا دل داره که بخوام بدستش بیارم؟نمیدونم...گیرم هم که نداشته باشه،نه هنر بدست آوردن دل کسی رو دارم و نه لیاقتشو،پس چه اشکالی داره،دل منم اندازه ی دل همین گربه...

گربه هه میشناستم،هروقت میام اینجا،توی پشت بوم خلوت شهر شلوغمون،تنها همراهم همین گربه ست،باهم میریم گشت و گذار،میریم توی آسمونا...ستاره ها هم از چشماش وحشت میکنن...چرا چشمای گربه ها واسه خیلیا وحشت آوره؟ وقتی نگاش میکنم...همونجوری زل میزنه تو چشام،من که اصلا از چشماش نمیترسم...چرا بترسم،این که نمیخواد کاری باهام بکنه،از چشمای آدما بیشتر میترسم،هرکسی با چشماش هزارتا فکر بد توی ذهن میاره،یکی باچشماش اسیر میکنه،یکی با چشماش دل میشکنه،یکی هم با نگاهش باعث تنفر میشه...این گربه ی بیچاره فقط نگاه میکنه و خواهش میکنه که نوازشم کن،میگه اذیتم نکن محمد. با چشماش باهام حرف میرنه...میگه:«محمد،یادته اون لگده رو؟یادته؟ببین چقدر دوست خوبی هستم برات،میبینی؟با این که بهم بدی کردی باهات راه میام،همدم تنهاییات میشم»...دلم میسوزه که تاحالا آدمی پیدا نکردم که اندازه ی این گربه هه جواب بدی رو با خوبی بده،به هیشکی بدی نکردم،دلم میسوزه از اونایی که بهشون بدی نکردم، خوبی ندیدم...حالا این گربه...

نشست کنار دیوار و همون جور داره بهم نیگاه میکنه...بذار نیگا کنه،از تنها نگاهی که خجالت نمیکشم همین نگاهه...

وای،مرد آسمونو نگاه،مریخ مرد جنگه،الکی نیست خدای جنگ بوده،الکی نیست اینقدر قرمزه،نمیدونم...یعنی از بس سنگدل بوده از خون بیگناهان این رنگی شده یا شایدم نه،شاید از بس جنگو خونریزی رو بهش نسبت دادن در حالی که هیچ گناهی نداره،از فرط خجالت سرخ شده،من که دوست همیشگی خودم میدونمش،خیلییییییی وقته دوستم شده،چون دوست خوب باشه یا بد،باید مرد باشه،باید آدمو تنها نذاره،تنها مردی که دوستم بوده و تا حالا پیشم مونده همین بهرام ه .(بهرام نام ایرانی مریخ است ومریخ به خاطر رنگ سرخش درقدیم٬بین یونانیان به خدای جنگ معروف بوده یعنی مارس)

خوشه ی پروین،همچنان سرجاش راهنمای گمشدگانه،همونجور داره مثل یه دوست خوب میگه این طرف شرقه،از این طرف...از این طرفه که خورشید،مظهر روشنایی،مظهر نور و سخاوت طلوع میکنه...پروین همیشه دوست وراهنماست،هیچوقت گمراه نمیکنه...کاشکی یه دوست ،این پایین پایینا داشتم که همیشه راه درست رو بهم نشون بده...ولی ندارم...یعنی نمیدونم...(جهت گیری خوشه ی پروین طوریه که همیشه به طرف شرق اشاره میکنه)

شکارچی(صورت فلکی شکارچی) همچنان داره فکر میکنه که به این گاو نگون بخت(ثور) ضربه بزنه یانه؟ سگش هم(کلب اکبر) کنارشه،ایستاده پیش صاحبش.همچنان مثل هزاران سال پیش،شکارچی همونجوری ایستاده،دستش بالاست تا بکوبه توی فرق این گاو زبون بسته،ولی نمیزنه...هیچوقت از جاش تکون نمیخوره...خسته نمیشه؟نمیدونم...

هه...گاوچران(صورت فلکی عوا) هم که همچنان در حال چراندنه...

یه دفه شش ضلعی زمستان به چشمم اومد،(همون ناحیه که کلی ستاره هست،شش تا ستاره های پرنور رو یعنی شعرای یمانی،شعرای شامی،قدم الجبار،دبران،عیوق و راس پیکر پسین رو بشون میگن شش ضلعی زمستان)،هه، یاد درس هندسه افتادم...

بسه دیگه٬ خسته شدم،امشب کلی گشتو گذار کردم ٬میخوام یه کمی هم فکر کنم٬بعد این همه وقت...گربه هه ، یکی دوساعت پیش پاشد رفت،فکر کنم اونم بی وفاست،حتما پیش خودش میگفت:اینم دیوانه اس،دو ساعته خوابیده روی زمین سردو داره آسمونو نگاه میکنه،مگه چی داره؟بریم بخوابیم بابا...اینم نشد دوست واسمون.نمی ارزه به خاطر دوتا تیکه استخون بشینم پیشش تا تنها نباشه.راه های آسون تری هست تا بشه غذا گیر آورد تا جلب نظر یه پسر دیوونه...

اما نه فکر نکنم اینقدرام بی وفا باشه...اگه آدم بود شاید این حرفارو میزد ولی...ولی آدم نیست تا فقط به خاطر رفع نیازهاش با اینو اون دوست بشه...به خاطر خود آدما٬به خاطر اینکه تشنه ی محبته٬به خاطر اینکه عاشق نوازشه آشناهاس٬باهام دوسته٬خوب دوستیه٬اگه خوبی نمیرسونه٬لااقل بدی هم نمیرسونه...

ولی من فقط آسمنونو نگاه نمیکنم٬هروقتی که میام انجا و زیر سقف ستاره بارون آسمون میخوابم ٬به همه چیز فکر میکنم٬به چیزای خوب٬ چون آرامش دارم ٬وقتی هم آرامش دارم دوست دارم فکر کنم...

مثلا الان دارشتم به دوستی فکر میکردم٬واسه همین اینارو نوشتم٬دارم به این فکر میکنم که چرا خدارو که بهترین دوست و همراهه رو زیاد نزدیک خودم نمیبینم...

٬دارم به خودم و خودش فکر میکنم،(خودش کیه؟خودش میدونه کیه)...وقتی سردمون بودو با گرمای آفتاب زیبای عصر گرم شدیم.با خورشید خانوم که اشعه ی طلاییش وقتی روی آب می افتاد وچشم رو میزد،پشت بوته گلهای رنگ پریده ی داوودی،روی سکوهای سنگی کنار رودخونه،کنار اون مرغابیای زیبا،که واسه ی یه تیکه پفک باهم دعوا میکردن...(خودت هم نمیدونی چه خاطره ای ازخودت توی ذهنم درست کردی)

دیگه واقعا سردم شده،کاپشن و پلیور و دستکش هم وقتی زیادی توی سرما بمونی کمکت نمیکنن...یه نگاهی به دوستام کردم،همشون واسم یه خاطره ان،همشون واسم یه فکرو زنده میکنن،(همونطوری که نوشتم،وخیلیاشونم نشدبگم)...تموم شد،یه شب زیبای دیگه ام تموم شد...همه چیز تموم میشه و این خاطرات خوبه که میمونه...

از پزشک مخصوص فرعون گرفته تا فمینیست بازی و ایناااا...

cybermohammad — Sun, 10 Feb 2008 14:04:18 GMT

سلام...خوبین؟خوشین؟حالتون خوبه که ایشالا؟به به سینا جووووووووونم تولت مبارک،مارو که نگفتی بیایم کیکتو بخوریم ایشالا دفعه ی بعدی میخوریم!!!(منظورم اینه که کیکتومیخوریم بی جنبه!!!)

دوست عزیزو دل نازکمون هم که چندوقته نیستش،امین جان نداشتیماااا،دیر دیر به سرنزن منم مثل خودت دل نازکم زودی دلتنگت میشم،نرگس خانم شمادیگه چرااا؟واااااای الان میدونی چندوقته نیومدی؟نه توی وبلاگت نه اینجا؟کجایی؟

به به میبینم که این بیغوله ی ما همچنان کم بیننده است،اشکال نداره همین چندنفر هم برام کافیه تا حرفامو بهشون بزنم،ولی جدی جدی،با ما به از این باشید.

خب میخواستم چی بگم؟آها...میگم کی این کتاب سینوهه پزشک مخصوص فرعون رو خونده؟وااااای که آخرشه،این بابا(یعنی سینوهه)حدود هزاروچهارصدسال قبل از میلاد مسیح(یعنی سه هزاروچهارصدسال پیش،ااااااا)خاطرات زندگی خودش رو روی پاپیروس(کاغذی که از گیاه و پوست حیوانات بدست می آمد و از اون برای نوشتن اولین بار مصری ها استفاده کردن)دردوران پیری مینویسه و فردی فنلاندی به نام میکاوالتاری برای اولین بار این دست نوشته هارو از موزه ی لوور فرانسه میگیره و ترجمه میکنه،ترجمه ی فارسی اون هم کار آقای ذبیح الله منصوری هستش که همه میشناسنش و میدونن چه نویسنده و مترجم توانمندیه. راستش نمیخوام داستان کتاب رو بگم،فقط میخوام به بعضی از چیزایی که برام جالب بود اشاره کنم،این سینوهه جان توی جلداول کتاب(کتاب دوتا جلده 500 صفحه ایه)بیشتر توی سفرو این چیزاست،ایشون به دلیل بدبخت شدن توسط یگانه معشوقه ی زندگیش که حتی حاضر میشه به خاطر بدست آوردن اون قبر پدر مادرش رو بفروشه از وطن خودش یعنی شهر طبس در مصر اون زمان به همراه یک برده ی فراری شروع میکنه به سیر و سفر و خیلی آدم توانمندی میشه،توی همه ی زمینه ها،از پزشکی و طبابت گرفته تا سیاست و ثروت.خیلی جالبه وقتی به طور مفصل آداب ورسوم آدمهای سه هزاروچهارصد سال پیش رو در شهرهای مختلف توضیح میده،من که واقعا از هیچ کتابی به اندازه ی این کتاب لذت نبردم،چون علاوه بر جنبه ی سرگرمی ، خیلی از واقعیات و اوضاع سیاسی و اجتماعی اون زمان رو باهاشون آشناشدم.حتما اگه میتونید بگیرید و بخونید این کتاب رو،خیلی جالبه،البته اینو هم بگم که خواهشا آدمای بی جنبه و چشم و گوش بسته این کتابو نخونن چون واقعا صحنه زیاد داره.بالاخره یه چیزایی داخلش هست که زیاد خوب نیست آدمای بچه مثبت بخونن،البته اگه کسی زیادی طالب باشه خودم واسش نسخه ی شطرنجی شده اش رو میفرستم!!!.

من اصلا آدم بی جنبه ای نیستماااااا ولی برخورد آدمای اون زمان با زن ها برام جالب بود،همین آقای سینوهه که توی زندگی نامه اش یه جورایی میخواد خودشو مثبت نشون بده طبق طرز فکر من بدجوری برخورد میکنه با جنس مونث.حالا این جمله هایی رو که از جلد اول کتاب یادداشت کردم رو بخونین،میفهمین منظورم رو ،هرکی هم نفهمید پایینش توضیح دادم که چرا جالبه بوده برام،البته تا کتاب رو کامل نخوندین فکر نمیکنم زیاد متوجه منظورم شید و به عمق مطلب پی ببرین.خیلی جالبه برام، یکی از این دخترایی که افکار فمینیستی(زن سالاری مطلق) قلقلکشون میده این کتاب رو بخونن تا بفهمن به زن ها چه جوری نگاه میکردن مردمان باستان و هی نگن که آره زنا اینجورن،زنا اونجورن،البته همین الانشم کم نیستن این طرز نگاه ها و افکار،ولی نه اینقدر علنی،راستش من خودم هم بعضی جاها واقعا احساس تهوع بهم دست میداد که چرا به زنها یه جورایی نگاه میکردن(وشاید الان هم خیلیا همونجور نگاه میکنن)که آدم احساس میکنه اونا انسان نیستن،خوبه که ما توی این عصرزندگی میکنیم،منظورم نیست که الان اینجا سرزمین موعوده،نه، ولی خیلی بهتره...بعضی از جملات کتاب رو نوشتم،جالبه واقعا،بخونین متوجه میشین:

.................................................................................................

اول از همه یه چیزی ازخودم بگم شایدبراتون جالب باشه،سینوهه خودش هم انسان اون عصر با آداب ورسوم اون زمان بوده،هیچ وقت به بتها اعتقاد آنچنانی نداره ولی براشون احترام قائله چون اون زمان هنوز بت پرستی و نظام خدایان دروغی مثل فرعون ها و پادشاهان رواج داشته،اینو میخواستم بگم :میدونید که در بین مصریها ازدواج با خواهر اصلا کار غیرعادی ای نبوده،وحتی خود سینوهه موقعی که به سرزمین "میتانی" میره،وقتی میفهمه که توی اون کشور ازدواج خواهر و برادر مجازات مرگ داره،اسم اینو میذاره رسم غیر عادی وخنده آور.از همین جاست که وقتی توی کتاب در مورد همخواب شدن زنان و مردان صحبتی به میون میاد به جای اینکه به قول امروزیا بگه:"برای یک شب مرده با زنه خوابید"(ببخشیدااا...)میگه که:"فلان مرد برای یک شب فلان زن رو به خواهری گرفت".!!!جالبه هاااا،فکرشو بکنین الان رو این کار اسم خواهروبرادی میذاشتن،مثلا بری بگی بیا خواهر من ... ولش دیگه دارم پررو میشم من!!!

...................................................................................................

((سربازها با اینکه میدیدند که همقطاران شرور آنها به دار آویخته شده اند،عبرت نمیگرفتند چون تاوقتی درجهان شراب وزر وسیم و زن وجود دارد وعده ای مست،برسر زر و سیم ،یا زن،باهم اختلاف پیدا میکنند،نزاع درمیگیردوجمعی کشته میشوند،وقاتلین را به دار می آویزند.))

نچ نچ نچ،واقعا بده،بادقت تر جمله ی بالا رو بخونین،همه جا زن رو همردیف با زر وسیم و پول و شراب میارن،یعنی زن فقط یه جرم دنیایی است مثل پول و ثروت برای لذت بردن مردها،میگم که اصلا آدم فکر میکنه زنها جدای از انسان ها هستن توی اون زمان.بگذریم از این حرفا،خوب یا بد اینطور بوده،حالا چندتااز جملاتی رو که جالب بودن و مخصوصا خنده داروتعجب آور(حداقل برای من)بنویسم،بخونین:

....................................................................................................

((سلطان گفت سینوهه من امروز،مدتی طولانی درمیدان نشستم و عبور سربازان را مشاهده کردم و خسته شده ام و میل دارم که به حرم خود بروم و بازنها تفریح کنم و توهم که طبیب هستی ومیتوانی همه جا بروی بامن بیا تا زنهای مرا ببینی و من یکی از آنها را به طور موقت بتو خواهم داد تاباوی تفریح کنی ولی متوجه باش که اورا آبستن ننمایی زیرا اگر او باردار شود تولید اشکال خواهد کرد و همه تصور خواهند نمود که اوازمن باردار شده.))

بابا دمش گرم این پادشاهه،عجب غیرتی داره،درسته که توی عالم پادشاهان این حرفا نیست ولی اینجوریش دیگه خیلی ضایع س،نیست؟

.................................................................................................

((دراین دوازده روز مردم بابل زیباترین لباس خود را میپوشیدند و دخترهای جوان به معبد "ایشتار" میروند ودر آنجا خودرادردسترس مردها قرار میدهند تا اینکه با آنها تفریح نمایند و هر مرد بعدازاینکه با زنی تفریح کرد یک هدیه به وی میدهد وزنها این هدایا را جمع میکنند تا اینکه وقتی شوهر میکنند دارای جهیز باشند.هیچ کس از این رسم حیرت نمینماید و هیچ مرد،وقتی زن میگیرد انتظار ندارد که زن او باکره باشد.))

قابل توجه دختر خانم های دم بخت،این هم یکی از روشهای جورکردن جهیزیه!!!البته به خدا اصلا قصد توهین ندارماااا ولی خداییش جالبه...

..................................................................................................

خوب نیست این حرفها یوخت به یکی برمیخوره،بذارین چندتا از جملات این سینوهه جون رو در توصیف عشق و عاشقی بنویسم ببینین،توی اون زمان هم مردا مثل الان خوب بلدن احساساتشون رو روی زبون بیارن...

....................................................................................................

((من می اندیشیدم که اگر روزی فرعون به من بگوید سینوهه تو علوم خود را به من بده و مردی نادان باش و من در عوض تاج سلطنت را به تو میدهم من این معامله را نمیپذیرفتم زیرا میدانستم که زندگی کردن با نادانی ولی انسان فرعون باشد بدون ارزش است.ولی اگر" مریت"(مریت دوست دختر سینوهه بوده و به قول اون روزیا گاهی خواهر سینوهه میشده!!!) به من میگفت سینوهه تو علوم خودرابه من بده و پس از این مردی نادان باش و من درعوض همه شب باتو خواهم بود من این معامله را میپذیرفتم زیرا میدانستم بزرگترین سعادت ها به سر بردن با زنی است که مرداورا و وی مرد را دوست داشته باشد.درآن شب فکر میکردم که بی جهت ازدریاها سفر کرده ام،وبدون فایده به "سوریه" و" بابل" و "هاتی" و "کرت" رفتم که درآن کشورها سعادت به دست آورم وسعادتی که من در جستجوی آن بودم نه در دریا وجود داشت و نه در بابل و هاتی و جاهای دیگر.بلکه این سعادت به سر بردن با یک زن بود که در شهر خود من طبس میزیست.))

..................................................................................................

اینم جملات گرانقدر وزیبای سینوهه درمورد جوانی،توجه کنین اینجا هم به زنها فقط به چشم یک لذت نگاه میکنن میشه:

((درآن موقع جوان وقوی بودم وآفتاب در نظرم بیشتر روشنایی داشت و نسیم در شامه ی من مطبوع تر محسوس میشد و زنها را زیباتر مشاهده می نمودم.آفتاب و نسیم وزنها فرق نمیکنند ولی در دوره ی پیری انسان آنها را طور دیگر میبیند.))

...................................................................................................

این بند رو هم بخونین بد نیست،میتانی شهریه باستانی، که فکر میکنم همون لبنان و سوریه ی فعلی باشه،اون روزا هم مثل حالا به خاطر زیبایی مردمانش مشهور بوده هااااا،وصدالبته میبینین که هرکی خوشکل تر یه جورایی... :

درمیتانی چیزی که بیش از همه توجه ماراجلب کرد زیبایی زن ها بود،زنها همه بلند قامت و قوی وقشنگ بودند،وهمینکه دانستند که من یک طبیب مصری هستم نزد من آمدند واز برودت شوهران خودشکایت میکردند و میگفتند که شوهران ما نمیتوانند که همه شب با ما تفریح کنند و این موضوع باعث افسردگی ما میشود.من دیدم که پوست بدن زنها به قدری سفید است که عبور خون به رنگ آبی،درون رگهای آنها زیر پوست دیده میشود.اطبای مصرازقدیم برای معالجه ی عارضه ی برودت شوهرها معروفیت داشته اند ودر هیچ کشور بقدر مصرجهت رفع این عارضه مهارت ندارند.ومن هردفعه که داروئی برای یکی از زنها تجویز میکردم که به شوهر خود بخوراند میفهمیدم که نتیجه ی نیکو گرفته شده و زن بعداز چند روز می آمد و از من تشکر مینمود و میگفت اینک شوهر وی میتواند که همه شب با وی تفریح کند.ولی نمیتوانم بگویم که آیا زنها بعد از اینکه دارو را از من میگرفتند به شوهران خود میخوارانیدند یا به عشاق.چون در "میتانی"زنها عادت کرده اند که علاوه بر شوهر بامردی دیگر نیز محشور باشند،من دیدم با اینکه زنها بلند قامت و زیبا هستند به ندرت اولاد دارند و فهمیدم که خدایان ملت "میتانی"رامورد غضب قرار داده اند زیرا وقتی که اطفال بوجود نیامدند بزودی اکثریت ملت را پیرمردان وپیرزنان تشکیل میدهند و آن ملت معدوم میشود.

توجه کنین چه نکته ی ظریف اجتماعی ای در این جملات وجود داره،میگه اگه بچه ها به دنیا نیان همه ی ملت به زودی پیر خواهند شد و این همون مشکل امروزیه کشورهای اروپایی مثل ایتالیا و سوئده.راستش سراسر کتاب پره از نکات جالب،واقعا آدم حیرت میکنه آدم اون زمان همچین حرفایی میزنه،از مسائل سیاسی گرفته تا اجتماعی،از بیماری ها گرفته تا خرافات مردم اون زمان،ولی هیچ چیز بیش از تفاوت غنی و فقیردر اون زمان نظر منو جلب نکرد.مثل اینکه تا دنیا بوده و هست عده ای باید بسوزن و بسازن و عده ای از سازش سوختگان، بسازن و بالا برن،حتما بخونینش.

بچه ها من اصلا منظوری ندارم از بعضی حرفام،فقط برام جالب بود و بعضی وقتا هم تمسخربرانگیز، منم شیطون بلا،واسه همین نوشتم،برداشت بد هم نکنین خواهشا...غربیه ها هم که وارد میشن خدای نکرده کسی نوشته هامو کپی نکنه هااااا(فکر نمیکنم زیاد خوشکل بنویسم که کسی رغبتی به خرج بده واسه ی کپی کردنشون ولی دیگه دیگه...)،من گناه دارم میشینم کلی مینویسم و ازانگشتام کار میکشم اونوخت یکی میادو بدون اجازه کپی میکنه،البته باکمال ارادت نسبت به دوستان خوشکل مشکلم...

خوش باشین...

راستی ، به به فرداهم که 22 بهمن،خیلی دوست دارم این روزا رو،راستش یادمه پارسال توی وبلاگ قبلیم 22 بهمن رو تبریک گفتم،اونوخت یه بابایی اومده بود نوشته بود آخه این دیگه تبریک گفتن داره؟خیلی ناراحت شدم،نمیخوام طرفداری کنم از چیزی ولی هرکی یه عقیده ای داره که دیگران باید به اون و عقایدش احترام بذارن،میدونید مثل چیه؟یه مثال میزنم،فکر کنین یکی باباش میمیره(دورازجون)چقدر اشک میریزه؟چقدر ناراحته،ممکنه بخواد تا 40روز لباس سیاه بپوشه،گریه کنه،مراسم بگیره،به روز دوم سوم نمیکشه که خیلیا صداشون در میاد،میگن ای بابا خبه دیگه،حالا یکی مرده هاااا،اینم مثل بقیه آدما،مرد تموم شد دیگه ، ول کنین بابا...چرا اینارو میگه چون اون بابا مرده هه رو درک نمیکنه که عزیزترین فردش رو از دست داده،ولی خودشم یه روزی دچار میشه،قطعا...مطمئنم هرکی فقط یه شهید در راه انقلاب توی فامیلش باشه این راهپیمایی ها و طرفداری ها رو انجام میده،هرکسی فقط یه داغ دیده ی انقلاب و راه انقلاب داشته باشه،هرچند فامیلی دورش باشه،دیدش عوض میشه،ولی آدمایی که هیچ کاری نکردن هم مثل همون مثالم هستن،دائم میخوان قضیه رو تمومش کنن،من نمیخوام بگم ما عزیزامون رو از دست دادیم توی انقلاب،میخوام بگم که ما هممون از نسل دوم سوم انقلاب هستم،ما نمیتونیم درک کنیم پدرانمون رو وکسانی رو که انقلاب کردن،ولی نباید سرزنششون کنیم،نباید دائم سرکوفت بزنیم به انقلاب،مثل اینه که توی همون مجلس ختم اون مرده هه بریمو فحشو بکشیم به اون بابا،هرکی عقیده اش محترمه و باید همه بهش احترام بذارن.حالا خداییش از این مسائل که بگذریم من که خیلی حال میکنم هرسال با دوستام واسه 22بهمن میریم میدون نقش جهان(همون میدان امام رو میگم بابا)اون حال و هواش،این همبستگی مردم،وقتی میبینم این همه آدم فقط واسه ی یه عقیده میان،از راه رفتن باهاشون واقعا لذت میبرم آخ جون فردا بازم میریم،خیلی دوست داشتم موقع انقلاب بودم ولی حیف...

عاشق باشیم از همه نوعش...!!!

cybermohammad — Sun, 13 Jan 2008 16:36:18 GMT

سلام،بالا خره امتحاناتمون تموم شد و منم گفتم یکمی وقتتونو بگیرم.واااااااااااای که چه برفی گرفته دوباره...

داریم به روز عشاق نزدیک میشیم(نزدیک نزدیک که نه ولی خب یه ماهی بیشتر نمونده).همه سرازیر میشن به مغازه های عروسک و شکلات فروشی...همه هدیه هاشونو رنگ سرخ انتخاب میکنن چون رسمه...بچه ها چرا رنگ سرخ رنگ عشقه؟مگه سفید چشه؟آها شاید چون رنگ قلب قرمزه،نمیدونم،اصلا چه فرقی میکنه چه رنگی باشه؟من که قرمزو خیلی دوست دارم ولی آبی رو هم دوست دارم،سفیدو هم همینطور،سبز هم خیلی قشنگه ها،اصلا همه ی رنگارو دوست دارم!

اما آیا واقعا عشق فقط همینه؟

با یکی از دوستام بحث سر عشق و عاشقی و اینااا کشید...

میگفت:محمد چقدر اروپایی ها رسمای قشنگ دارن...ولنتاین...خیلی قشنگه یه روز مخصوص عاشق ها...ولی اینجا،توی ایران...

گفتم:متاسفم واست...اگه یه نگاه سطحی به کتابای شعرای ایرونی بندازی میفهمی که بیش از هر کلمه ای از واژه ی عشق استفاده شده...دربیت بیت اونا عشق و دلدادگی خالصانه رو میبینیم...اصلا عشق یه جایگاه خاص تو فرهنگ مسرق زمین و به خصوص توی ایران داره...اگه اروپایی ها یه الهه ی عشق دارن ما ایرانیا خسرو و شیرین،لیلی و مجنون داریم...ما افسانه ی امیرارسلان نامدار رو داریم که اصلا محورش عشقه...

(دوستم داشت منو برو بر نگاه میکرد،حتما پیش خودش میگفت: آرهههههههههههه،اینم بلده کلاس بالا حرف بزنه؟)

ادامه دادم:شرق به عشق فقط ازدید زمینی نگاه نمیکنه...آره عزیز ولنتاین ایرانی ها یعنی عشق به مقدساتی که هر روز در زندگی شون و در مرگشون حتی تکرار میشه ...

گفت:اونوخت این یعنی چی؟

(راستش خودمم تا اومدم جوابشو بدم یه کمی به جملم فکر کردم چون خودمم اولش نفهمیدم چی گفتم)

گفتم : عشق به بزرگترین حس ناب انسان یعنی آزادگی... عشق به آزادگی و انسانیت خالص...عشق امام حسین (ع)

ادامه دادم:به نظر من حتی عشق زمینی ما هم میتونه خدایی باشه...

دوستم گفت:اون دیگه چه شکلیه(باحالت تمسخر)

گفتم : هر دلی ...به شکل و رنگ خودش عاشق میشه و هر چی این عشق خالص تر باشه موندگار تره

و هرچی بدونی بدنبال چی میگردی بیشتر پیدا میکنی نمی دونم اما من میگم اگه نتونی عاشق بشی حتی خدا رو هم نمی تونی بندگی کنی !

و خلاصه که ولنتاین گرچه یه سنت زیباست اما هر روز برای عاشق یک ولنتاینه یک روز برای هدیه دادن خالصانه ترین احساسات به کسیکه دوستش داریم!

و نترسیم که بگیم : دوستت دارم(چه به عشق زمینیمون چه به عشق فرازمینیمون)

برای پاک شدن و خالص شدن عاشق بشیمو بسوزیم و ناب شویم

یه مغازه هست توی اصفهان(شاید مغازه های زیادی باشه ولی من اینو میشناسم) روز ولنتاین که میشه صاحبش همه ی مغازشو قرمز پوش میکنه...هیچ چیزی توی این مغازه نمیتونی پیدا کنی که رنگش قرمز نباشه...عروسک قرمز...شکلات با ربان قرمز و هزارتا چیز دیگه به رنگ قرمز که رنگ عاشق هاست.

اینو به دوستم گفتم و براش ادامه دادم:اون مغازه هه پراز عروسکاییه که یه قلب رو بغل کردن...یه جوریه انگار همین الان عشق رو از دستشون می قاپن...یا شایدم اینجوری دارن قلبشونو به این و اون عرضه میکنن...هرکی خوشکل ترو خوش تیپ تر باشه...کاشکی هممون یادمون میفتاد بنی آدم اعضای یکدیگرند...بچه ها و زنان ومردان عراقی هم میتونن عاشق بشن...کاشکی ولنتاین رو برای اونا هم میخواستیم...عشق و روز عشاق فقط واسه اروپایی ها نیست...واسه همس...اصلا عشقو فقط توی دوست داشتن دوست دخترت نبین...اونو دوستش داشته باش ولی پس عشق خدا چی میشه؟عشق امام حسین؟

فکر کنم دوستم به یک کلمه از حرفام هم توجهی نکرد.چون خودم در اون حدی نیستم که بخوام این حرفارو بزنم...

خودمم همچین آدم نیستم...راستش اصلا روی صحبتم الان با خودمه...کاشکی در کنار عشق زمینیم.وقتی واسه روز ولنتاین واسش هدیه میگیرم...بهش میگم دوستش دارم...با چنددقیقه صحبت کردن احساس وابستگی شدیدی بهش میکنم...درکنار اینا بتونم عشق به امامانمون و خدارو توی وجودم بیشتر کنم...یعنی امام حسین خوشش میاد که معشوقه ی من باشه؟من اونقدر لیاقت دارم که عاشقش باشم؟منی که حتی توی عشق ورزیدن به دوستانم و همنوعانم موندم؟نییدونم...

فرارسیدم ایام عزاداری امام حسین رو به تموم عاشقان تسلیت میگم...

لعنت خدابراون افرادی که با قمه زدن وکارهای ناشایستشون چهره ی شیعه و شیعیان رو خراب میکنن...