داریم به روز عشاق نزدیک میشیم(نزدیک نزدیک که نه ولی خب یه ماهی بیشتر نمونده).همه سرازیر میشن به مغازه های عروسک و شکلات فروشی...همه هدیه هاشونو رنگ سرخ انتخاب میکنن چون رسمه...بچه ها چرا رنگ سرخ رنگ عشقه؟مگه سفید چشه؟آها شاید چون رنگ قلب قرمزه،نمیدونم،اصلا چه فرقی میکنه چه رنگی باشه؟من که قرمزو خیلی دوست دارم ولی آبی رو هم دوست دارم،سفیدو هم همینطور،سبز هم خیلی قشنگه ها،اصلا همه ی رنگارو دوست دارم!

اما آیا واقعا عشق فقط همینه؟

با یکی از دوستام بحث سر عشق و عاشقی و اینااا کشید...

میگفت:محمد چقدر اروپایی ها رسمای قشنگ دارن...ولنتاین...خیلی قشنگه یه روز مخصوص عاشق ها...ولی اینجا،توی ایران...

گفتم:متاسفم واست...اگه یه نگاه سطحی به کتابای شعرای ایرونی بندازی میفهمی که بیش از هر کلمه ای از واژه ی عشق استفاده شده...دربیت بیت اونا عشق و دلدادگی خالصانه رو میبینیم...اصلا عشق یه جایگاه خاص تو فرهنگ مسرق زمین و به خصوص توی ایران داره...اگه اروپایی ها یه الهه ی عشق دارن ما ایرانیا خسرو و شیرین،لیلی و مجنون داریم...ما افسانه ی امیرارسلان نامدار رو داریم که اصلا محورش عشقه...

(دوستم داشت منو برو بر نگاه میکرد،حتما پیش خودش میگفت: آرهههههههههههه،اینم بلده کلاس بالا حرف بزنه؟)

ادامه دادم:شرق به عشق فقط ازدید زمینی نگاه نمیکنه...آره عزیز ولنتاین ایرانی ها یعنی عشق به مقدساتی که هر روز در زندگی شون و در مرگشون حتی تکرار میشه ...

گفت:اونوخت این یعنی چی؟

(راستش خودمم تا اومدم جوابشو بدم یه کمی به جملم فکر کردم چون خودمم اولش نفهمیدم چی گفتم)

گفتم : عشق به بزرگترین حس ناب انسان یعنی آزادگی... عشق به آزادگی و انسانیت خالص...عشق امام حسین (ع)

ادامه دادم:به نظر من حتی عشق زمینی ما هم میتونه خدایی باشه...

دوستم گفت:اون دیگه چه شکلیه(باحالت تمسخر)

گفتم : هر دلی ...به شکل و رنگ خودش عاشق میشه و هر چی این عشق خالص تر باشه موندگار تره

و هرچی بدونی بدنبال چی میگردی بیشتر پیدا میکنی نمی دونم اما من میگم اگه نتونی عاشق بشی حتی خدا رو هم نمی تونی بندگی کنی !

و خلاصه که ولنتاین گرچه یه سنت زیباست اما هر روز برای عاشق یک ولنتاینه یک روز برای هدیه دادن خالصانه ترین احساسات به کسیکه دوستش داریم!

و نترسیم که بگیم : دوستت دارم(چه به عشق زمینیمون چه به عشق فرازمینیمون)

برای پاک شدن و خالص شدن عاشق بشیمو بسوزیم و ناب شویم

یه مغازه هست توی اصفهان(شاید مغازه های زیادی باشه ولی من اینو میشناسم) روز ولنتاین که میشه صاحبش همه ی مغازشو قرمز پوش میکنه...هیچ چیزی توی این مغازه نمیتونی پیدا کنی که رنگش قرمز نباشه...عروسک قرمز...شکلات با ربان قرمز و هزارتا چیز دیگه به رنگ قرمز که رنگ عاشق هاست.

اینو به دوستم گفتم و براش ادامه دادم:اون مغازه هه پراز عروسکاییه که یه قلب رو بغل کردن...یه جوریه انگار همین الان عشق رو از دستشون می قاپن...یا شایدم اینجوری دارن قلبشونو به این و اون عرضه میکنن...هرکی خوشکل ترو خوش تیپ تر باشه...کاشکی هممون یادمون میفتاد بنی آدم اعضای یکدیگرند...بچه ها و زنان ومردان عراقی هم میتونن عاشق بشن...کاشکی ولنتاین رو برای اونا هم میخواستیم...عشق و روز عشاق فقط واسه اروپایی ها نیست...واسه همس...اصلا عشقو فقط توی دوست داشتن دوست دخترت نبین...اونو دوستش داشته باش ولی پس عشق خدا چی میشه؟عشق امام حسین؟

فکر کنم دوستم به یک کلمه از حرفام هم توجهی نکرد.چون خودم در اون حدی نیستم که بخوام این حرفارو بزنم...

خودمم همچین آدم نیستم...راستش اصلا روی صحبتم الان با خودمه...کاشکی در کنار عشق زمینیم.وقتی واسه روز ولنتاین واسش هدیه میگیرم...بهش میگم دوستش دارم...با چنددقیقه صحبت کردن احساس وابستگی شدیدی بهش میکنم...درکنار اینا بتونم عشق به امامانمون و خدارو توی وجودم بیشتر کنم...یعنی امام حسین خوشش میاد که معشوقه ی من باشه؟من اونقدر لیاقت دارم که عاشقش باشم؟منی که حتی توی عشق ورزیدن به دوستانم و همنوعانم موندم؟نییدونم...

فرارسیدم ایام عزاداری امام حسین رو به تموم عاشقان تسلیت  میگم...

لعنت خدابراون افرادی که با قمه زدن وکارهای ناشایستشون چهره ی شیعه و شیعیان رو خراب میکنن...