سلام

راستش امروز میخوام یه مقدار در مورد حال خودم بگم...

خلاصه که امروز تصمیم گرفتم که دیگه به قولی آپست نباشم و به قول نرگس خانوم از اینکه الان میتونم نفس بکشم خوشحال باشم...اصلا میخوام دوباره رصد های آسمون زیبایه خدا رو شروع کنم...هیچوقت یادم نمیره اولین باری رو که تونستم شکل زحل رو با تلسکوپم ببینم...باورتون نمیشه شاید...ولی یکی از زیباترین لحظات زندگی من بوده...من خودم عاشق نجوم و آسمونم(از بقیه ی وبلاگ هام میشه اینو فهمید)اونایی که مثل من باشن میفهمن چی میگم...میفهمن وقتی بتونی یه جرم یا صورت فلکی جدید رو پیدا کنی اونم توی تنهایی چه حالی به انسان دست میده...پیش خودت فکر میکنی :وااای خدا...این همون صورت فلکیی هست که آدمای چندین هزار سال پیش اونو میدیدن و این اسمها رو براش گذاشتن؟به هر حال چون خیلی وقته به آسمون نگاه نکردم تصمیم دارم دوباره شروع کنم...یه نتیجه ای هم که گرفتم اینه که تا با یکی دوست هستی باید واقعا دوستش داشته باشی ولی اگه فهمیدی که بود و نبودت واسه اون یکیه توام نباید زیاد ناراحت از دست دادنش باشی...اصلا دیگه سعی میکنم یکی رو دوست داشته باشم که به صداقتش اطمینان داشته باشم...

خلاصه و جمع بندیه همه ی حرفام این که آدم باید بدون ناراحتی از اتفاقات گذرای زندگی به همراه یه دوست خوب به فکر ساختن آیندش باشه...من خودم از دست دادن همه ی اینا رو توی این چند وقته تجربه کردم:امیدم به زندگی و آیندم،خوشحالی هام و دل خوشیام و از همه مهمتر فرد مورد علاقم که نامزد کردو بعدشم دوست قدیمیم رو و حتی اوضاع درسیم هم خیلی مزخرف شده...ولی میخوام سعی کنم همشونو از نو بسازم و از نو دوباره شروع کنم و یه دوست خوب هم پیدا کردم که خیلی دوسش دارم و میخوام بیشتر دوستش بدارم به علاوه که میخوام بیشتر با همکلاسیام بجوشم و زیاد توی خودم نباشم...البته نمیدونم الان دارم این حرفارو میزنم و فردا همش یادم میره یا نه ...