من چشیدم مرگ را...درد را...

صبر بی پایان شب٬گریه ی بی حاصل ابر را...

ولی...

من زیارت کرده ام خورشید را...

زندگی را...

صبح امید٬شبنم ِ احساس ِ باران ِ سحر را...

بی خبر رفتم ولی بازآمدم٬ازکنار ِ قبر ِ دنیا آمدم...

با خماری از باغ ِخشکی آمدم...

تا بمانم...

مست ِمست از شراب ِ زندگی٬در دنیا بمانم...

عشق های پوچ را دوست داشتن می پنداشتم...

تا کنون...

ولی کنون...

دوست داشتن رادر سخنان غریبه ای یافتم...

سیبی سبز که بی خبر بردرخت احساسم نشسته است...

دوست داشتن را درچهره ی مادرم دیدم٬خانواده ام...

و...