میچکه نم نم ِ بارون،رو تن ِ خیس ِ خیابون،سبد ِ بی آشیونه،طفلی گنجیشک ِ رو ایون،میخونه جیک جیک و نالون، شعر ِ گندم زار ویرون،نمیتونه پر بگیره ، میون گلای گلدون...

اونروزا،اونور ِ کوها،طفلکی دنیایی داشتش،پشت گندم زار ِ وحشی،چشمه ی پر آبی داشتش،حالا داغ ِ چشمه ی پیر ،خونه کرده تو رگاش،بوی گندم زارو داره،لحظه لحظه نفساش...

یادشه جفت ِ قشنگش ،سرمیذاشت روی پراش،توی خلوت ِ گل سرخ،بوسه میزد به لباش...

حالا تنها توی این غربت ِ سرده،کنج ِ سینش انگاری یه کوهه درده...

منم اون گنجیشک ِ نالون،از گذشته ها گریزون،پرکشیدم سوی دیارم،به هوای بوی بارون...

حالا تنها توی این غربت ِ سردم ای رفیق،پر درد ِ توی این سینه ی خستم ای رفیق...

........................................................

پ ن ۱ـ وای که میمیرم واسه ی این شعر...

پ ن ۲ـ خدایا چرا غم رو آفریدی...

پ ن ۳ـ غم ِ توی چشمای این گنجیشکه رو نگا...

پ ن ۴ـ  یادته این عکسو تو بهم دادیش...